سلام...

میون جمعیت یهو یه چهره ی آشنا. آشنای دور...دنیا می ایسته. من میمونم و تو...سکوت. لبخند...نگاه...

تمام دنیای من اون لحظه بود. و انتظار دیدن دوباره ات..

از امروز به صورت تمام مردم این شهر نگاه میکنم...برای دیدن دوباره ی نگاهت.

سلام...دیروز تا از دانشگاه اومدم خونه خیلی دیر شده بود. به شدت خسته بودم...همسر جان مرغ گرفته بود. تا تمیز کردم و غذا رو آماده کردم و پسرک رو خوابوندم خودم از خستگی خوابم برد. صبح که از خواب بیدار شدم تو آشپزخونه بوی بدی میومد. دیشب از خستگی ظرفها رو نشسته بودم اما بو از اونجا نبود. چشمم خورد به سبدی که مرغها رو توش گذاشته بودم...بوی دوتا قاشق آب مرغ خونه رو برداشته بود...تقصیر خودم بود. باید دیشب میشستم ظرفشو که الان بوش اذیتم نکنه...دقیقا این همین کاریه که ما در ارتباط با آدما و اتفاقای زندگیمونانجام میدیم...اگه آدمهای اضافی و رفتارهای غلط و دلخوریها و همه

سلام...

نه...

انگار این آسمون تا همیشه باید بارونی بمونه...

سلام...وقتایی که پر میشم از حرف ، بیشتر از همیشه میرم تو غار تنهاییم. بیشتر سکوت میکنم. تعداد پستهای موقتم نشانه ی این ادعاست ، که شاید ثبت شد همین روزها و شایدم رفت تو بایگانی .پاییز دوست داشتنی من تموم شد. و من باز مثل چند سال گذشته جا موندم تو خاطره های پاییزیم.کلی حرف داشتم. کلی فکر ،ایده،کلی درد دل...اما باز هم دستم به نوشتنشون نمیره. ممنونم از دوستای عزیزم که لطفشون همیشه شامل حالم بوده. ممنونم.همین...پ.ن: یه وقتایی انقدر بار دلت سنگینه که حس میکنی گفتنش هیچ رقمه آرومت نمیکنه. فقط میشی بار دل بقیه. من میخوام همیشه قاصد لبخند باشم نه غم. واسه اینه که س

سلام...

آخرین تصویری که از آقای اسحاقی یادم میاد مربوط به چند ماه پیشه...وقتی روی مبل خونه نشسته بودن و کتاب اشعارشون رو که به ما هدیه داده بودن

برامون امضا میکردن...و امروز...

مامان ناهید , بابک , نرگس و مهربان عزیزم...تسلیت گفتن سخت ترین کار دنیاست...از من برنمیاد...

بابک قهرمان زندگیت امشب تو آسموناست...برات از خدا صبر و آرامش میخوام رفیق...

سلام...

یه شب مهتاب...

ماه میاد تو خواب...

منو میبره کوچه به کوچه...

منو میبره...میبره.

سلام...

آدرس وبلاگم آزاد شد...از دست اون مجله ی تفریحی مزخرف...

وبلاگو هک میکنن؟ واسه چی؟ من نمیفهمم...

من همه چیز رو اینجا حذف کرده بودم...اما الان هست..چی شده؟ یه نفر حرفه ای بهم بگه..

بارها ایمیل دادم که آدرسمو میخوام جوابی نیومد..

الان حتی قالب وبلاگم هم هست..قالبو هم پاک کرده بودم !

هووووم؟

سلام... گاهی زندگی روی جدیدی از خودشو بهمون نشون میده... یهو همه چی تغییر میکنه...یکی که خیلی دوسش داری میره...و تو دیگه نداریش...هیچ وقت یکی دیگه خیلی نزدیک میشه...خیلی نزدیک.... اما هیچ کدوم از اینا برات دیگه مثل سابق مهم نیستند. نه رفتن ها و نه آمدن ها.تنها چیزی که هنوز مثل گذشته برات اهمیت داره آرامشه... دو سال از آخرین باری که مطلب نوشتم میگذره و در این دوسال هزار تا اتفاق خوب و بد برام افتاد. گاهی اونقدر خوب که به آسمون رفتم و گاهی اونقدر بد که ... کماکان اخلاق بد موندن در گذشته رو دارم. تنها لطفی که به خودم میکنم اینه که پیش مشاور میرم. برای درمان حساسیت ها و و

سلام...

یک سال و دوماه از آخرین مطلب میگذره. دلم تنگ شده واسه نوشتن اینجا. واسه جایی که راحت و بی دغدغه حرفامو مینوشتم.

وقتی دیدم تو لیست به روز شده ها هنوز کلی از دوستان مینویسن بهشون غبطه خوردم. دمتون گرم.

از امروز میخوام تمرین نوشتن کنم اینجا...

اینجا خونه ی خودمه. دنج و دوست داشتنی..پاهامو دراز میکنم و درحال خوردن نارنگی ، فرشته ی درونمو میبینم که روی اون تاب اون بالا نشسته...در رویای یک زندگی واقعی...